مازیار جمشید خانی: قهرمان زندگی خودمان باشیم
مدت ها بود که با خودم فکر می کردم زمان آن رسیده تا خاطرات قهرمانی کشور پانزده سال پیش را زنده کنم. با وجود اینکه مسابقات قهرمانی کشور از نظر سطح با مسابقات بین المللی قابل مقایسه نیست اما برای همه ما سوارکاران ایرانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است، چرا که سال هاست ما سوارکاران ایرانی با هم بزرگ شده ایم و رقابت شیرینی در بین ما وجود دارد، از طرفی هم حمل خطای ۵ راند طی ۳ روز و کسب عنوان که صرفا مختص همین مسابقه است و در جام های دیگر این چنین نیست از دیگر نکات مهیج آن است و باعث می شود بار روانی بسیار زیادی را متحمل شویم.
وقتی من پانزده سال پیش در اولین سالی که وارد رده بزرگسال شده بودم با اسب پرینس، عنوان قهرمانی کشور را کسب کردم بسیاری بر این باور بودند که این پرینس بود که مقام قهرمانی را کسب کرد، با وجود اینکه من هنوز هم معتقدم پرینس بسیار خاص بود و سال ها روی من تاثیر گذاشت اما بعضی وقت ها به این فکر می کردم که شاید واقعا من نمی توانم قهرمان کشور باشم و این موضوع من را با خودم درگیر می کرد.
در ابتدا تنها به عنوان یک ورزشکار کار خود را آغاز کردم و بدون داشتن خط مشی فکری خاصی، صرفاً بخاطر علاقه به این ورزش سوارکاری می کردم، اما ناخودآگاه پسر مهدی جمشیدخانی بودن تأثیر خودش را گذاشت، در واقع وقتی انسان پدری با چنین پیشینه درخشانی دارد برای نشان دادن خودش و شاخص شدن به عنوان یک سوارکار صاحب سبک بدور از یدک کشیدن نام پدر، مجبور است خط مشی خاص خودش را داشته باشد. این مسئله باعث شد تا بپذیرم در قبال جامعه و و ورزش سوارکاری رسالت بیشتری نسبت به گذشته بر دوش دارم و آن ایجاد تحول در سوارکاری با نام مازیار جمشیدخانی است، حتی اگر به اندازه یک سانتیمتر و به شعاع افرادی که در اطرافم هستند باشد.
من همیشه در پی این هستم که ثابت کنم می شود بدون شلاق، رپینگ، خشونت و دوپینگ هم قهرمان شد و در حالی که بصورت حرفه ای سوارکاری می کنیم، لذت ببریم و دیگران هم در کنار ما لذت ببرند.من دوست دارم از پس خودم برآیم و آنوقت است که خوشحالم، نشانه آن هم اینست که هر باری که سواری خوبی می کنم و اسبم هم پرش خوبی می کند به اندازه قهرمان مسابقه شادی می کنم، حتی اگر جایزه نگیرم و به مقام دلخواهم نرسم.
به هر حال با وجود اینکه فاصله خطا ها بین ۶ نفر برتر بسیار کم بود ولی بخت با من یار بود و کاپ قهرمانی از آن من شد، اتفاقا جذابیت این مسابقات هم در همین است. ضمن اینکه من در کل از سواری خودم و اسبم در این مسابقات راضی بودم و اگر هم اول نمی شدم باز هم خوش حال بودم. مخصوصا که من و ۴ سوارکار دیگر به همراه اسب هایمان به دلیل قرنطینه اعزام به مسابقات بازی های آسیایی در جایی زندانی شده بودیم که حتی جهت آب پاشی مانژ مجبور بودیم خودمان با سطل آب بیاوریم و امکان تمرینات سطوح بالای پرش و غیره برایمان وجود نداشت و همانطور که همه شاهد بودند من در مسابقات قهرمانی استان تهران نتوانستم آنطور که می خواستم ظاهر شوم اما چون پایه اسب من در حرکات زمینی و ژیمناستیکی قوی بود توانستم خودم و اسبم را در مدت کوتاهی آماده کنم.
مازیار جمشید خانی در خصوص نوع تمرینات خود گفت:
الیتا در انجام حرکات زمینی و درساژ تا آنجایی پیشرفته که بجز یک حرکت تمامی حرکات تست پیشرفته درساژ را به خوبی انجام می دهد و اکثر مقام هایم در مسابقات درساژ با الیتا کسب شده است. در خصوص تمرینات پرش هم باید بگویم بیشتر تمریناتم در ارتفاع ۴۰، ۵۰ سانت است و شاید برای شرکت در مسابقات بزرگ تنها یک یا دو بار مانع بلند بپرم و رمز حفظ سلامتی اسبم را هم در همین می دانم.
من بجز تحقیق در ورزش سوارکاری و بهره گیری از مربیان بنام در این ورزش، در مورد ورزش های دیگر هم بررسی و تحقیق می کنم و آنها را با سوارکاری مقایسه می کنم، مثلا ممکن است مردم عادی درباره یک دونده صدمتر تصورشان این چنین باشد که این فرد آنقدر این مسافت را می دود تا بتواند مقام کسب کند اما این تصور کاملا غلط است و این ورزشکاران با تمرینات نوک پنجه، بدن سازی بالا تنه، حفظ آرامش، کنترل بالانس بدن و غیره که شاید نامرتبط هم جلوه کند در این مسابقات عنوان کسب می کنند و ضمن حفظ سلامتی مفاصل و عضلات خود به هدفشان می رسند. این دقیقا همان خط مشی و اصولی است که از آن صحبت کردم و تشویق مردم در هنگام کسب عنوان قهرمانی ام که باعث حیرتم شده بود نشان گر آنست که در انتخاب مسیر و خط فکری ام اشتباه نکردم و بدینوسیله از یکایک تماشاچیان و همراهان خودم تشکر و قدردانی می کنم.
من همیشه سعی دارم تا قهرمان زندگی خودم باشم.
